India kiest richtlijnen boven een wet — een principegebaseerd AI-governancekader

De kaart van bindende AI-wetgeving in Azië vult zich snel — Zuid-Korea en Vietnam hebben nu zelfstandige horizontale wetten, en China tilde AI naar primaire wetgeving. Op 15 februari 2026 maakte de grootste democratie van de regio een bewust andere keuze. Het Indiase Ministerie van Elektronica en Informatietechnologie (MeitY) publiceerde zijn AI Governance Guidelines — Enabling Safe and Trusted AI Innovation, en het kenmerkende eraan is wat het niet doet: het stelt geen nieuwe horizontale AI-wet voor.

Een principegebaseerd kader, geen wet

De richtlijnen zijn niet-bindende guidance, geen wetgeving. Ze zijn opgesteld door een commissie die MeitY in juli 2025 instelde, met de opdracht te putten uit bestaande wetten, mondiale ontwikkelingen te bezien en publieke inbreng te verwerken. Het kader bestaat uit vier delen — een set leidende beginselen, een analyse van kernkwesties met aanbevelingen, een actieplan, en praktische richtlijnen voor industrie en toezichthouders.

Aan de basis staan zeven beginselen, geformuleerd als sutra's: Trust is the Foundation, People First, Innovation over Restraint, Fairness and Equity, Accountability, Understandable by Design en Safety, Resilience and Sustainability. Ze zijn nadrukkelijk cross-sectoraal en technologieneutraal bedoeld — een houding die dichter bij de beginselen-en-toezichthouders-aanpak van het VK staat dan bij de voorschrijvende, risicogelaagde wet van de EU.

De centrale gok: bestaand recht kan het meeste dragen

De zwaarstwegende conclusie staat in de pijler Beleid & Regulering. Na toetsing van het bestaande wettelijke kader — grondwettelijke bepalingen en wetten op het gebied van informatietechnologie, gegevensbescherming, intellectueel eigendom, mededinging, media, arbeid, consumentenbescherming en strafrecht — stelt de commissie vast dat veel AI-gerelateerde risico's al onder bestaand recht kunnen worden geadresseerd. De implicatie is bewuste terughoudendheid: in plaats van een nieuw horizontaal regime te wetgeven, zou India bestaand recht aanpassen waar leemtes blijken en sturen via guidance, capaciteit en instituties. Dat is het tegenovergestelde van de keuze van de EU, Korea en Vietnam, en een zachtere lijn dan zelfs China's bevorderende bepaling in primaire wetgeving.

Zes pijlers en een whole-of-government-architectuur

De aanbevelingen vallen onder zes pijlers: Infrastructuur, Capaciteitsopbouw, Beleid & Regulering, Risicomitigatie, Verantwoording en Instituties. De institutionele pijler is waar het kader om iets nieuws vraagt. Met de constatering dat verantwoordelijkheden vandaag verspreid liggen over MeitY, CERT-In, sectorale toezichthouders als de RBI en SEBI, en NITI Aayog, beveelt het een gecoördineerde, whole-of-government-structuur aan: een AI Governance Group (AIGG) om het nationale beleid te sturen, een Technology & Policy Expert Committee (TPEC) voor technische expertise, en een AI Safety Institute (AISI) — wat India schaart bij de staten die eigen veiligheidsinstituten optuigden in plaats van eigen AI-wetten.

Risicobeheersing via incidenten, niet via verboden

Waar de EU verboden praktijken opsomt en Vietnam verboden handelingen benoemt, leunt de pijler Risicomitigatie van India op leren in plaats van verbieden. Hij vraagt om een context-specifiek, empirisch onderbouwd risicobeoordelingskader en om een gestructureerd mechanisme om AI-gerelateerde incidenten te verzamelen en ervan te leren — een incidentmeldingsruggengraat waarmee toezichthouders schade kunnen anticiperen. De richtlijnen lichten deepfakes uit als actuele schade: vrouwen worden onevenredig getroffen door AI-gegenereerd intiem beeldmateriaal en kinderen worden via uitbuitende aanbevelingssystemen blootgesteld.

Nog een accent op de mondiale kaart

India plaatst dit alles rond "AI for All" en de nationale ambitie Viksit Bharat 2047, met de IndiaAI Mission die compute, datasets en scholing onder het geheel legt. De regulatoire houding — innovatie boven beperking, geen nieuwe horizontale wet, zachte coördinatie boven hard verbod — voegt opnieuw een accent toe aan het beeld uit onze Azië-Pacific-vergelijking. De les voor organisaties die over grenzen heen opereren is dezelfde die in elke jurisdictie terugkeert: de gestelde doelen convergeren op veiligheid, transparantie en verantwoording, maar de instrumenten lopen scherp uiteen — en een richtlijnen-eerst-orde als die van India moet worden gelezen op wat de bestaande wetten al eisen, niet op één AI-wet die niet bestaat.